Loading...

poniedziałek, 28 czerwca 2010

Edmund Harwas (1912-1996) - mój dziadek.

Tym razem o nieco młodszej historii. Artykuł tylko częsciowo mojego autorstwa (http://pl.wikipedia.org/wiki/Edmund_Harwas)

Edmund Harwas (ur. w 23 grudnia 1912 w Hagen, zm. 27 kwietnia 1996 w Poznaniu) – filozof, pedagog społeczny, andragog, docent UAM, czołowy specjalista z dziedziny oświaty dorosłych i kierownik zakładu na UAM zajmującego się ta problematyką, uczestnik kampanii wrześniowej, ojciec Barbary Harwas-Napierały.



Syn Jana Harwasa, urzędnika pocztowego i jego żony Franciszki. Był młodszym z ich dwóch synów. Jego starszy brat Jan Harwas zginął rozstrzelany przez Niemców w sierpniu 1944, jako działacz francuskiego podziemia – Resistance.

Edmund Harwas urodził się w Hagen w 1912, ponieważ jego rodzice zostali wcześniej przesiedleni w głąb Rzeszy. Po powrocie z Niemiec w 1918, rodzina zamieszkała w Rogoźnie Wielkopolskim. Tam Edmund Harwas chodził do szkoły elementarnej i gimnazjum klasycznego im. Przemysława. W 1930 roku zdał maturę i zapisał się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Poznańskiego. Jeszcze przed wojną (1936) obronił pracę magisterską z nauk filozoficznych. W latach 1938-1939 studiował pedagogikę na Wydziale Prawno-Ekonomicznym. W styczniu 1939 podjął pracę psychotechnika w Pracowni Psychotechnicznej DOKP w Poznaniu.

Jako podporucznik rezerwy (Korpus Oficerów Rezerwy 58. PP w Poznaniu) powołany został w sierpniu 1939 roku do służby wojskowej i walczył w kampanii wrześniowej. Został otoczony przez oddział oberleutnanta Wernera. Dostawszy się do niemieckiej niewoli (31 września 1939), trafił do obozu jenieckiego dla polskich oficerów w Oflagu VII-A-Murnau, w bawarskim miasteczku Murnau am Staffelsee, skąd uwolniła go 23 kwietnia 1945 3. Armia Amerykańska gen. Pattona. Po uwolnieniu przebywał jeszcze rok we Francji, będąc oficerem w Polskich Kompaniach Wartowniczych przy armii USA w Reims. Musiał dostać od amerykanów służbowego kierowcę, którym był jak to było w zwyczaju US Army murzyn, ponieważ próba samodzielnej jazdy jeepem skończyła się wjechaniem w szopę. Wówczas mało który polski oficer umiał dobrze prowadzić samochód.


Edmund Harwas (pierwszy od prawej) w Polskich Służbach Wartowniczych - Niemcy 1946 r.

W zakresie andragogiki E. Harwas wydał cenioną pracę Kształcenie dorosłych a społeczny system wychowania (1959), oraz ok. 50 rozmaitych artykułów, rozpraw i recenzji publikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. W pracy Kształcenie dorosłych a społeczny system wychowania E. Harwas zauważył, ze zrozumienie pewnych dyscyplin naukowych - matematyki, chemii, niektórych działów geografii, języków obcych nie wymaga doświadczenia życiowego, podczas gdy rozumienie przedmiotów humanistycznych; literatura, historia itd. doświadczenia tego wymaga. Dlatego to właśnie te nauki są szczególnie przydatne dorosłym.

E. Harwas przestrzegał przed przyjmowaniem biologizmu i socjologizmu w pedagogice i postulował kreowanie metod pedagogicznych w zależności od obiektywnych warunków historycznych, politycznych i społecznych. Zwalczał mit o "autonomii wychowania" i "urojeniach niezależnej oświaty" i zwalczał lekceważenie tradycji kulturowych w procesie nauczania.

Niektore prace:

Edmund Harwas, Dorosły jako uczeń
Edmund Harwas, „Przedmiot i zadania pedagogiki muzealnej jako specjalnej dziedziny pedagogiki ogólnej”, [W:] Kazimierz Malinowski (red.), Działalność oświatowa muzeów. Założenia teoretyczne i praktyka, Poznań 1973.
Edmund Harwas. Kształcenie dorosłych a społeczny system wychowania, Poznań PWN 1959. (The Teaching of adults and the social system of education) ASIN: B0018253BU. [1]
Edmund Harwas, Koncepcja człowieka a problem wychowalności dorosłych, [w:] "Oświata Dorosłych" 1970, nr 1.
Edmund Harwas, O kształceniu światopoglądowym i indoktrynacji", "Ruch Pedagogiczny" 1960, nr 2.

Brak komentarzy: